زن دیوانه

آه خواب آلودگی
بی تو در چشم عاشق نیاید
تنها ماندم کسی
جز تو شاید نشاید که آید
پیدا شو شعله کن جانِ پروانه را
عمرِ دیوانه دیری نپاید

کجا می روی؟ کمی بمان عشق
زمینم نزن از آسمان عشق

بیا به باران تکیه کن
قدم قدم این پرسه را
بیا بگیر از چهره ام
غم و شب و تب هرسه را

مرا به طوفان داده ای
خودت کجایی؟
مرا به طوفان داده ای
خودت کجایی؟