جراحی چشم...

همیشه بذرهایی هستند که هیچ وقت سر از خاک در نمی آورند. در هر دوره از زمان آدم هایی با تفکر و عملکرد متفاوت هستند که دیده نمی شوند. همواره و همیشه نویسنده ها، ایده پردازها، هنرمندان، طراحان، پزشکان و خلاصه در هر رشته و فنی، افرادی هستند که همانند همان بذرها به دلایل شرایط نامناسب خاک و اقلیم، هیچ وقت راهی به بیرون از زمین پیدا نکرده و نمی کنند تا به بلوغ رسیده و رشد کنند. این دانه ها و بذرها علیرغم روشنایی بخش بودنشان، در تاریکی زیر خاک مدفون می مانند تا بپوسند یا خوراک جانوران شوند. پی نوشت: این پست بعد از انتشار به احتمال فراوان تغییراتی خواهد کرد و به سطرهای آن افزوده خواهد شد....

در مواقعی پیش آمده که حسی سرشار از رهایی داشتم، مثل امروز. رهایی از هرچیز و هرکسی. ولی برای مدتی کوتاه بسان ساعتی و لحظه ای. خیلی گذرا. مثل رقص دود سیگار در هوا ناپدید می شود. دلم می خواهد همیشه ماندگار بود. همین حسی که اکنون دارم. نه غمگین و نه شاد. بدون خواسته ای و تصمیمی بروم در ناکجا محو شوم و ففط به مقصد دلم و برای دلم زندگی کنم. ...